TERAPIA LOGOPEDYCZNA

logo

 
 
 
Na terenie szkoły prowadzone są zajęcia logopedyczne. W ramach tych zajęć realizowana jest diagnoza, terapia logopedyczna, a także wszechstronna profilaktyka logopedyczna.
Zadania diagnostyki logopedycznej rozpoczynają się od przebadania uczniów klas pierwszych. Badania prowadzone są na początku roku szkolnego, aby jak najwcześniej rozpocząć terapię. Prowadzone przesiewowe badania mowy pozwalają wyodrębnić grupę dzieci do szczegółowych badań logopedycznych. Następnym etapem pracy jest dokładne zdiagnozowanie uczniów.


Badanie dziecka z zaburzoną mową zawiera:
• uwagi z obserwacji, spostrzeżeń rodziców, nauczycieli,
• rozmowę z dzieckiem, obserwację mowy spontanicznej pod kątem uchwycenia typowych objawów zaburzeń,
• analizę techniki czytania i pisania,
• zebrane uwagi o powodzeniu szkolnym uwzględniającym trudności w opanowaniu nauki czytania i pisania,
• badanie słuchu fonematycznego,
• informacje na temat zahamowań i blokad emocjonalnych u dzieci z zaburzoną mową,
• dane o zaburzeniach sfery motorycznej (np. niezborność ruchowa, mała precyzja ruchowa).

 

Podstawowym badaniem jest badanie mowy za pomocą kwestionariusza obrazkowego. Jeżeli zachodzi potrzeba wykonuje się badania dodatkowe:
• budowy i funkcjonowania narządów mowy oraz słuchu,
•dodatkowych badań ortodontycznych, psychologicznych, neurologicznych.
Diagnoza logopedyczna pozwala wytypować grupę uczniów na ćwiczenia logopedyczne. Terapia logopedyczna obejmuje dzieci z klas I-III,IV-VI, oraz w szczególnych przypadkach uczniów z klas I –III gimnazjum.

 

 

Cel i główne zadania terapii to:
• kształtowanie prawidłowej mowy poprzez korygowanie zaburzeń w zakresie strony fonetycznej, leksykalnej, gramatycznej,
• stymulowanie opóźnionego rozwoju mowy,
• doskonalenie wymowy już ukształtowanej,
• wdrażanie do praktycznego wykorzystania nawyków poprawnej wymowy przyswojonej w toku ćwiczeń,
• usprawnianie techniki czytania i pisania,
• wdrażanie dzieci do obcowania z literaturą i sztuką oraz twórczej aktywności słownej.
Terapia logopedyczna przebiega według określonego schematu postępowania:
• ćwiczenia przygotowujące artykulatory do wywoływania zaburzonych głosek:
- ćwiczenia oddechowe,
- ćwiczenia narządów artykulacyjnych: języka, warg, podniebienia miękkiego, żuchwy,

- ćwiczenia emisyjno- głosowe,
• ćwiczenia właściwe z zakresu korekcji wad wymowy:
- wywołanie głoski w izolacji
- utrwalenie głoski korygowanej na materiale językowym w logotomach, wyrazach (nagłos, śródgłos, wygłos), zwrotach, zdaniach,
- ćwiczenia utrwalające wywołaną głoskę w wierszykach, piosenkach, wyliczankach, powiedzeniach,
- automatyzacja poprawnej wymowy w mowie spontanicznej, opowiadanie ilustracji, historyjek obrazkowych, rozmowy kierowane,
- ćwiczenia utrwalające z wykorzystaniem komputera,
• ćwiczenia wspomagające terapie logopedyczną:
- ćwiczenia ortofoniczne,
- ćwiczenia stymulujące rozwój słuchu fonemowego,
- ćwiczenia i zabawy z muzyką - logorytmika,
- ćwiczenia stymulujące ogólny rozwój dziecka (rozwijanie słownictwa czynnego i biernego, koordynacji wzrokowo- słuchowo- ruchowej, pamięci, myślenia, orientacji przestrzennej),
• kształtowanie twórczej aktywności słownej dziecka poprzez tworzenie swobodnych tekstów, rymowanek,
• wyrabianie u dziecka umiejętności posługiwania się poprawną polszczyzną, wskazywanie różnic pomiędzy gwarą, a językiem literackim.
 
 
Realizacja zadań wynikających z profilaktyki logopedycznej dotyczy:
• czuwania nad prawidłowym rozwojem mowy
• stymulowania procesów nabywania kompetencji i sprawności warunkujących prawidłowy przebieg komunikacji językowej.
• obserwacji u dzieci rozwoju mowy i doskonalenie go, zapobieganie dysharmoniom rozwojowym.
• prowadzenia ćwiczeń kształtujących prawidłową mowę
• doskonalenie mowy już ukształtowanej to znaczy stosowanie ćwiczeń ortofonicznych:
1. słuchowych,
2. rytmicznych,
3. usprawniających narządy mowy,
4. artykulacji, 
5. dykcji.
 
 
Współpraca logopedy z nauczycielami, wychowawcami dotyczy:
• uświadamiania im ważności prawidłowej wymowy u dzieci,
• zapewnienia pomocy o charakterze terapeutycznym i instruktażowym,
• udostępniania opracowanych materiałów,
Praca z rodzicami - Rodzice mogą uzyskać wskazówki do pracy z dzieckiem, otrzymują skierowania na szczegółowe badania (laryngologiczne, neurologiczne, audiologiczne, foniatryczne). Na prośbę rodziców/opiekunów wystawiane są opinie logopedyczne. Prowadzona jest również pedagogizacja rodziców w zakresie rozwoju  i profilaktyki mowy. Z ćwiczeń logopedycznych uczniowie mogą korzystać raz w tygodniu w czasie zajęć indywidualnych, bądź grupowych.


Pomoc logopedyczna:
Celem działań logopedy jest wyposażenie uczniów w umiejętności, sprawności i nawyki, tak, by mogli porozumiewać się z otoczeniem w najpełniejszy sposób -werbalnie lub pozawerbalnie, poprzez uruchomienie odpowiednich kanałów komunikowania się.

Do realizacji tego celu określa się następujące zadania:
1. Analiza dokumentacji medycznej, rozpoznanie sytuacji rodzinnej ucznia, rozpoznanie stanu zaburzeń dziecka.
2. Sporządzenie we współpracy z nauczycielem- terapeutą diagnozy logopedycznej każdego ucznia.
3. Udział w tworzeniu diagnozy uczniów
4. Odpowiednio do wyników diagnozy funkcjonalnej dziecka, ustalenie programu terapii logopedycznej Program terapii logopedycznej ustala się na rok szkolny, z możliwością weryfikacji w zależności od tempa postępów lub regresu ucznia.
5. Prowadzenie indywidualnej terapii logopedycznej z każdym uczniem.
6. Współpraca z nauczycielami i innymi specjalistami w zakresie:
• rozwijania zdolności językowych i umiejętności komunikacyjnych dziecka;
• prowadzenia zajęć logopedycznych w zespołach terapeutycznych;
• uczestnictwa w spotkaniach zespołów;
• określenie kierunków wspomagania ucznia w procesie rozwoju i adaptacji społecznej.
• wspieranie działań wychowawczych i profilaktycznych nauczycieli wynikających z programu profilaktyczno-wychowawczego szkoły.
7. Ścisła współpraca z rodzicami uczniów polegająca na aktywnym włączaniu rodziców w proces terapii ich dziecka i wymiany informacji z rodzicami w zakresie:
• przeprowadzenia instruktażu podstawowych zabiegów logopedycznych;
• organizowania zajęć indywidualnych i grupowych z udziałem rodziców;
• konsultacji z rodzicami podczas opracowywania programów terapeutycznych;
• podejmowanie działań profilaktycznych;
• zdanie ustnego sprawozdania rodzicom z przebiegu terapii logopedycznej ich dziecka na koniec semestru
8. Prowadzenie dokumentacji logopedycznej:
- dziennik zajęć
- karty badania mowy
- indywidualne programy terapii logopedycznej
9. Współdziałanie z poradnią psychologiczno-pedagogiczną oraz innymi instytucjami świadczącymi poradnictwo i specjalistyczną pomoc dzieciom i rodzicom.
 
 
METODY,  ZASADY  I  FORMY  PRACY  LOGOPEDYCZNEJ

Metody stosowane w terapii mowy można podzielić ogólnie na:
• metody logopedyczne
• metody pedagogiczne,
• metody psychologiczne.
Metody pedagogiczne, łączące działania logopedy i pedagoga służą poznawaniu dziecka, pozyskiwaniu go do współpracy oraz stymulacji językowej. Obejmują również wychowawcze oddziaływanie na dziecko, a ich stosowanie przyspiesza osiąganie efektów w pracy. Łączą się z materiałem słownym, gramatycznym oraz literackim, ponadto z elementami rytmicznymi opartymi na ruchu, rytmie i dźwięku.
Metody psychologiczne wiążą się najczęściej z oddziaływanie słownym na zachowanie i emocje dziecka z zaburzoną mową, stosowane często wobec dzieci nadpobudliwych psychoruchowo, agresywnych, podczas terapii logofobii, jąkania, afazji. Elementami tych metod są bajki terapeutyczne, dramy, rysunki dziecięce.
Metody logopedyczne stosowane są w momencie diagnozowania problemów dziecka oraz terapii. Metodyka ćwiczeń logopedycznych jest swoista, ale znającemu wszystkie podejścia metodologiczne logopedzie, daje możliwość stosowania w pracy nie tylko różnych metod, ale również ich własnych modyfikacji i to na różnych etapach pracy nawet z tym samym dzieckiem. Ważne jest to, by prowadzone wybraną metodą zajęcia zainteresowały ich odbiorców, a potencjalne efekty były znane dziecku (grupie dzieci), rodzicom i logopedzie.
Proponowane metody posiadają własną specyfikę i uwzględniają określony sposób postępowania. Dlatego jedne z nich będą częściej wykorzystywane na zajęciach z dziećmi młodszymi, inne zaś ze starszymi. Jedne znajdą zastosowanie w pracy grupowej, inne w pracy indywidualnej. Wspólne dla nich jest to, że wszystkie one prowadzone będą w formie zabawy i podporządkowane zostaną wspólnym zasadom, do których należy:
1. Zasada systematyczności i rytmiczności – wymaga ona, by każda rozpoczęta praca była konsekwentnie doprowadzona do końca, wg określonej kolejności działań. Pamiętać jednak należy o elastyczności w swych działaniach, mając na względzie cel, do którego zdążamy.
2. Zasada stopniowania trudności – nakazuje rozpoczynać od tego, co dla dziecka najłatwiejsze, by dziecko widziało efekty swej pracy i odnosiło sukcesy. Ważne przy tym jest to, by proponowane dziecku zadnia nie były zbyt łatwe, ponieważ staną się nudne.
3. Zasada utrwalania – dyktuje konieczność powtarzania zdobytych umiejętności, aż do wytworzenia nawyku.
4. Zasada indywidualizacji – nakłania do indywidualnego podejścia do każdego dziecka, nawet jeżeli pracuje ono w grupie. Trzeba uwzględnić nie tylko cechy osobowościowe dziecka, ale również wiek i wydolność dziecka i dostosować do niego czas trwania zajęć i ich intensywność. Z dziećmi młodszymi ćwiczenia trwają krótko, ale za to powinno się je powtarzać po kilka razy w ciągu dnia.
5. Zasada aktywnego i świadomego udziału – pomaga zainteresować dziecko zajęciami i zmobilizować je do pracy w celu uzyskania pozytywnych  efektów, poprzez stosowanie pochwał i nagród. Zajęcia usprawniające umiejętność porozumiewania się powinny być dla dziecka przyjemnością i dobrą zabawą. Musi im towarzyszyć atmosfera spokoju, pogody i akceptacji. Każde polecenie wydane dziecku musi być wcześniej wzorcowo wykonane przez logopedę, by dobrze było zrozumiane.
6. Zasada polisensoryczności działań – zaleca, by w pracy logopedycznej wykorzystywać doznania płynące z kilku analizatorów. W związku z tym zabawy i ćwiczenia należy urozmaicać obrazkami, grami, klockami itp.
7. Zasada kształtowania prawidłowych postaw emocjonalno-osobowościowych – nakazuje wzmacniać w dziecku poczucie własnej wartości i likwidować lęk przed mówieniem.
 
 
galeria: 
DSC03093.JPG
DSC03098.JPG
DSC03100.JPG
DSC03104.JPG
DSC03109.JPG
DSC03111.JPG
DSC03117.JPG
DSC03129.JPG
DSC03135.JPG
DSC03145.JPG
DSC03146.JPG
DSC03164.JPG
DSC03168.JPG
DSC03179.JPG

Wydarzenia

kwiecień 2014
pon.wt.śr.czw.pt.sob.nie.
123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930